او زنى ديگر باشد . ادلّهء « رضاع » نيز كه نقل شد ، اين مورد را در بر مىگيرد و احكام « رضاع » ثابت مىشود ، زيرا اگر احكام رضاع با شير دادن و رويش گوشت و استخوان از شير ثابت شده باشد ، با پرورش نطفه در رحم و رشد و نمو جنين در مدت نه ماه به طريق اولى ، ثابت خواهد شد . صورت ششم [ نطفهء مرد و تخمك زن همان مرد را كه محرم و زوجه اوست ] در اين صورت ، نطفهء مرد و تخمك زن همان مرد را كه محرم و زوجه اوست ، در رحم زن ديگرش قرار مىدهند . بنابراين ، در اين مسئله زن اجنبى وجود ندارد ، و هر دو زن ، محرم زوج محسوب مىشوند . بعضى از محققان ، اين صورت را جايز دانسته و فرموده‌اند : اگر نطفه را در مهبل زنى بگذارند كه بر مرد حلال است ، دليلى بر حرام بودن آن وجود ندارد ، چه صاحب تخمك همان زن و يا همسر ديگر او و يا كنيز او باشد ؛ در تمام اين صورت‌ها ، مرد نطفهء خود را در رحمى قرار مىدهد كه براى او حلال است ، نه حرام . زن نيز نطفهء شوهر يا مولاى خود را حمل كرده است ، بنابراين دليلى بر ممنوع بودن آن وجود ندارد . امّا اگر بگوييد : اين نطفه از تخمك يك زن ديگر تشكيل شده است ، در پاسخ خواهيم گفت : در اين فرض دليلى بر حرام بودن حمل اين نطفه وجود ندارد . « 1 » به هر حال ادلّهء حرمت ، اين مورد را شامل نمىشود . با توجّه به روايت‌هايى كه قبلا در موضوع بارورى مصنوعى نقل كرديم ، « 2 » اگر كسى

--> ( 1 ) . محمد مؤمن ، مجله فقه اهل البيت ، ش 4 ، ص 64 . ( 2 ) . يعنى روايت‌هاى زير : 1 . علي بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن عثمان بن عيسى ، عن علي بن سالم ، عن أبي عبد الله عليه السّلام قال : « إنّ أشدّ الناس عذابا يوم القيامة رجل أقرّ نطفته في رحم يحرم عليه . » ( كافى ، ج 5 ، ص 541 ؛ وسائل الشيعه ، ج 14 ، ص 310 ؛ محاسن ، ص 14 ) . 2 . عن محمد بن الحسن ، عن سعد ، عن القاسم بن محمد ، عن سليمان بن داود ، عن غير واحد من أصحابنا ، عن -